Koniec Świata - W gardle od Amoll

   Chyba jestem bardzo poważnie zakochana, ba... Jestem tego niemal pewna. Chłopak, którego poznałam przypadkiem okazał się trafić w moje serce. I nie jest idealnie, sprzeczamy się, pojawiają się niedomówienia. Jednak zawsze, choćbym była nie wiadomo jak zła na niego czekam na telefon, czekam na najmniejszą wiadomość. Chciałabym mieć go więcej dla siebie, chciałabym częściej móc wpatrywać się w jego oczy... Niestety, jest potwornie zapracowany. Ciesze się, że jest ambitny, ale czasem po prostu za nim tęsknie. Z drugiej strony, to chyba pierwszy związek, w którym nie czuje się tłamszona.
   Za każdym razem, gdy się posprzeczamy boje się, że już się nie odezwie, że powiedziałam o słowo za dużo... Ten lęk czasem jest nie do zniesienia. Na szczęście zawsze wszystko nam się układa.
   Nawet nie wiem, za co go kocham, tak coraz częściej rozmyślając nasuwa mi się na myśl to uczucie. Oczywiście, to nie czas, by oznajmiać to całemu światu. Najpierw ja muszę się w tym upewnić, a gdy wszystko będzie się układać z uśmiechem na ustach mu to wyznam.
Niby jest zwykły, nie jest bogiem seksu, sam o sobie mówi, że jest nudny, ale... Ma w sobie coś, ma jakiś błysk w oku, który mnie do niego ciągnie. Jest niezwykle ambitny, za co szczerze go podziwiam. Nawet jego dinozaur w brzuchu mi nie przeszkadza. Lubie jego złośliwość.
   Jak czasem u niego śpię, nie boje się obudzić. Uwielbiam, po prostu się do Niego przytulić. Czuć jego bicie serca i tyle. Mieć koło siebie kogoś, na kim bardzo mi zależy. Nasze nocne spacery do Tesco, są już niemal tradycją. Przecież spacer po krokiety chwilę przed północą to nic nienormalnego.
   Muszę brać życie za kark, bo przecież nikt niczego mi nie da, a  On... pozwala mi czasem zapomnieć o mojej walce, pozwala mi się wyciszyć i zdjąć pancerz dnia codziennego. Tak, czuję się przy nim bezpieczna.
Tylko ta jego zachowawczość, ostatnio zauważyłam, że napomina o swojej byłej, ale to przecież było dwa lata temu. Niestety często mam wrażenie, że on się po prostu boi przełamać. Nie mam pojęcia, co zrobiła mu tamta dziewczyna, ale wygląda na to, że musiało być to coś strasznego. Po każdym spotkaniu, za każdym razem, gdy mam ochotę się mocniej do niego przytulić powtarzam sobie, że On potrzebuje czasu. Z drugiej strony, ile jeszcze będzie go potrzebował?
Czasem boje się, że skończy się jak z młodzikiem z harcerstwa.

Kariera mnie wyprzedziła

  W połowie poprzedniego miesiąca objęłam pieczę nad portalami społecznościowymi, blogiem i wszystkim co z social media związane. Nie podołałam, po miesiącu pracy, rozmowie z szefem i niejednej nieprzespanej nocy odebrali mi owe stanowisko. Czy jest mi z tym źle? Nie. O dziwo, nie. W pierwszej chwili, gdy odebrałam maila nie wiedziałam co zrobić z własnym życiem. Po dokładnym przeanalizowaniu stwierdzam, że bardzo dobrze się stało. Jestem przed rozpoczęciem klasy maturalnej, nie mam doświadczenia, ani odpowiednich kwalifikacji, by objąć tak odpowiedzialne stanowisko.
Ciesze się, że dostałam taką propozycją, ale muszę się sama przed sobą przyznać, że nie jestem jeszcze na to gotowa. Zbyt mało umiem, mój angielski pozostawia wiele do życzenia i obeznanie w temacie. Strategie marketingowe znam zaledwie pobieżnie. Bycie osobą odpowiedzialną, to na chwilę obecną nie moja bajka. Wolałabym być, stażystką, pomocnikiem, asystentem, czy jak to nazwać, by poznać ten świat w praktyce od podszewki, a później powalczę o stołek.
Po tym miesiącu wiem, że chcę to robić. Najwyższym stanowiskiem w dziale PR, jest zostanie rzecznikiem prasowym. Cóż... Całe życie przede mną, a tym czasem wracam do pracy w terenie. Jedno wiem, to niepowodzenie nie zatrzyma mnie... Nikt Nas już nie zatrzyma!

   

 

Serce w Paryżu - Koniec świata

 Ona zaczyna tworzyć nowe problemy? Przecież w końcu, po roku niepowodzeń wyszłam na prostą. Mam pracę, którą lubię, mam chłopaka, na którym bardzo mi zależy...wszytko jest dobrze, wszystko po prostu się układa. Oczywiście są niepowodzenia, są małe wpadki ale nie na tyle, by nazwać to pasmem nieszczęść.
   Mam okropny mętlik w głowie! Dlaczego, gdy wszystko się układa ja, a może

Dlaczego znów on zaprząta mi głowę? Oszaleje....! Nie umiem tego opisać, to nie jest to co było kiedyś. To nie jest tęsknota, która ujawnia się światu przez srebrzyste krople na policzkach. To raczej sentyment.
Chodzi o to, że każdy najmniejszy szczegół potrafi przywołać wspomnienia wspólnych chwil. Głupi krem przypomina o początku znajomości, numer nocnego autobusu przypomina o pierwszym wyjściu na miasto...mogłabym wymieniać tak w nieskończoność. I to nie jest tak, że chce się z nim spotkać, że chce go mieć. Nie; ja po prostu uśmiecham się do siebie, bo przypomina mi się styl życia, który porzuciłam. Życie, które porzuciłam? Może, nie wiem.
Pracuje w tej samej sieci sklepów co on, o ile w ogóle nadal tam pracuje. Ostatnio zastanawiałam się, czy to dobry pomysł. Nadal pamiętam, jak w stanie wyższego upojenia odbierał dostawę.
Ehh... Chyba po prostu trochę tęsknie za tamtą beztroską.
  Tęsknie, brakuje mi chwil zapomnienia. Oczywiście nie mówię, że zamknęłam się w domu i zarzuciłam pracą. Nie raz zdarza mi się wrócić do domu nad ranem. Wychodzę ze znajomymi, zdarzają się wypady na koncerty. Na pierwszy rzut oka wszystko jest prawie bez zmian. A jednak...Znajomi się zmienili, wiele znajomości po prostu się zakończyło. Kluby, które wybieram to już nie najbardziej rockowe, niszowe knajpy, tylko normalne lokale z mocnym brzmieniem. O upijaniu nie ma mowy. Zdarza się wypić jedno, dwa piwa ale na tym zabawa się kończy. Nie ma już problemu z niezapamiętanymi imprezami. Ciesze się z tych zmian, na tym chyba polega dorastanie. Tylko...czuje taką niewyjaśnioną pustkę, taki żal, a jednocześnie radość, że to już minęło. Chyba nawet nie byłabym w stanie, aż tak się zapomnieć.